Οι τελευταίες ημέρες του Γέροντος Αναστασίου Κουδουμιανού

Οι τελευταίες ημέρες του Γέροντος Αναστασίου Κουδουμιανού

  • Gerwn20Anastasios20Koudoumianos_NI202.jpg

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος γράφει στο ΔΟΓΜΑ για μια σύγχρονη εκκλησιαστική μορφή, τον γέροντα Αναστάσιο της μονής Κουδουμά. Μια «πατερική φυσιογνωμία» όπως σημειώνει, που ξεχώρισε μέχρι το τέλος του. 

ΙΕΡΟΘΕΟΣ Μητροπολίτης Ναυπάκτου

Ο Γέροντας Αναστάσιος Κουδουμιανός κοιμήθηκε την Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013 και η εξόδιος ακολουθία του εψάλη την επομένη ημέρα, 3 Δεκεμβρίου, στην Ιερά Μονή Κουδουμά της Ιερας Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας, στην οποία ήταν Ιερομόναχος, παρόντων των Σεβ. Μητροπολιτών Γορτύνης κ. Μακαρίου και Αρκαλο¬χωρίου κ. Ανδρέου, Κληρικών, Μοναχών και πλήθους λαού.

Ο λαμπριάτικος ψάλτης του Αλέξ. Παπαδιαμάντη

«Ο Λαμπριάτικος Ψάλτης».

 

 

 

  Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Είναι ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη που περιγράφει πώς γιόρταζαν τις Άγιες μέρες στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Σκιάθο.

 Ο Παπαδιαμάντης είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες λογοτέχνες που αγάπησε βαθιά και πρόβαλε μέσα από τα έργα του την Ελληνική Ορθόδοξη Παράδοση. Τα παρακάτω Λόγια του περιγράφουν γλαφυρά την διάθεση που είχε ως λογοτέχνης:

«Το επ? Εμοί εν όσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ δεν θα παύσω πάντοτε ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω αμετεώρητος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια Ελληνικά Έθη»

 

Θα?μα ?γίου Παϊσίου το? ?γιορείτου

Θα?μα ?γίου Παϊσίου το? ?γιορείτου. ?λα νά κάνουμε προσευχή ? ( Νώντα Σκοπετέα) Φθινόπωρο 1988

 

 

Προσοχή: Η αφήγηση του θαύματος ξεκινάει στο 27' 33''  

Με ένα μικρό σακίδιο στον ώμο και ένα χαρτί διπλωμένο στην πάνω τσέπη ?της καρδιάς ο Γιώργης? Μαζί με τον Δημήτρη ανέβηκαν στο λεωφορείο για την Αθήνα . Ζεστό το αχάραγο ξύπνημα , θύμιζε όλα τα πνιγηρά πρωινά του Αυγούστου , εκείνου και του προηγουμένου καλοκαιριού , με τους λίβες , τους καύσωνες και τα πρωτόγνωρα δυσκολέματα για πολλούς ανθρώπους .

Για τους άλλους ήταν έτσι ?Για τα δυο Αργειτόπουλα αλλιώς φαινόταν ο καιρός ?Σαν ένα φρέσκο, απαλό αεράκι να ύγραινε τα νεανικά πρόσωπα και τις φλογερές ψυχούλες τους .
Μα δεν ερχόταν απ τα παράλια μέρη του Αργολικού?
Αν τους ρωτούσες σίγουρα εκείνο το πρωινό θα σου απαντούσαν πως η αρμυρωμένη δρόσος ερχόταν απ τα μέρη του Σιγγιτικού κόλπου !! Κι ας ήταν τόσο μακριά ακόμα ο προορισμός τους ..
Το τέρμα του ταξιδιού ή καλύτερα η αρχή του !
Απ? την Αθήνα ως την Ουρανούπολη αμέτρητες οι ώρες μα τόσο γαλήνιες! Σε λίγες ώρες θ αξιώνονταν να πατήσουν τα χώματα του περιβολιού της Κυρίας Θεοτόκου , θα γνώριζαν επιτέλους τους Αγιορείτες Μοναχούς που τόσο πολλά είχαν ακούσει να λέγονται για αυτούς . Τόσα που στο μυαλό τους είχαν πλάσει τις φιγούρες τους , τα πρόσωπά τους , τις κινήσεις τους , τις φωνές τους?
Έτσι τους περίμεναν και λαχταρούσαν την πρώτη τους συνάντηση μαζί τους . Στην Ουρανούπολη δέος τους κατέβαλε το επόμενο πρωινό , μόλις αντίκρισαν τον πρώτο, που περίμενε όρθιος τραβώντας το κομποσκοίνι του να μπει στο καραβάκι της επιστροφής στην μετάνοιά του . Εκείνος αλήθεια ήταν μέσα στις προσδοκίες τους ?Αμίλητος , σοβαρός με κάτι παλιά ράσα και ένα ταγαράκι περασμένο με σπάγκο σταυροειδώς επάνω του ?
Το βλέμμα του στην θάλλασσα και κάθε αφημένος κόμπος πρόδιδαν την ανυπομονησία του για τον γλυκό γυρισμό στην σωτήρια υπακοή του . 
Τώρα οι ώρες είχαν αρχίσει να επιβραδύνονται . Λεπτό το λεπτό , κύμα το κύμα, ευχή την ευχή ξεπρόβαλλαν οι αγιασμένοι τόποι της άσκησης . Άκουγαν από τους άλλους να τους αναγγέλλουν και ο ενθουσιασμός τους μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο !
Δοχειαρίου , Ξενοφώντος , Παντελεήμονος ?Στη Δάφνη η χαρά τους μεγάλη ! Πλήθος αεικινήτων Μοναχών πηγαινοέρχονταν , οι Λαϊκοί αναζητούσαν το λεωφορειάκι για Καρυές. Κούραση δεν καταλάβαιναν ?ήταν τέτοια η θέλησή τους να βρεθούν το συντομότερο στο τέρμα του ταξιδιού ή καλύτερα στην αρχή του ?
Ναι , ήταν αποφασισμένοι ?Ο Πρώτος Αθωνικός προορισμός τους θα ήταν και ο πλέον διάσημος εκείνον τον καιρό , μα και για πολλούς κατοπινούς ?Στην Παναγούδα πήγαιναν ..Στον Γέροντά της ?τον Πάτερ Παϊσιο ?Να τον ρωτήσουν , να μάθουν , να γλυκαθεί κι άλλο το μέσα τους, να ζεσταθεί ο πόθος ο ιερός τους ? Να ανταμώσουν τον Θεό επί γης ! Στο πρόσωπο αυτού του περίφημου ασκητή με την τεράστια διαδρομή από τα μέρη της Καππαδοκίας ως την ταπεινή Κόνιτσα , το ευλογημένο Σινά και τα Αγιορείτικα λημέρια , ήταν σίγουροι πως θα έβρισκαν να λάμπει το Φως του Ζωοδότη Κυρίου , Εκείνου που είχε κατακτήσει τις καρδιές τους αφού ήταν ο μόνος που τις γνώριζε τόσο καλά ? Σχεδόν τρέχοντας , μόλις το λεωφορείο τους κατέβασε στην πλατεία , αφού πρώτα ρώτησαν τα σχετικά για τον δρόμο , πήραν την κατηφόρα της Κουτλουμουσίου , αφήνοντας πίσω υπόσχεση πως σε λίγο θα επέστρεφαν να μετανίσουν ,μπροστά στην Φοβερά προστασία μα και στο Άξιον Εστί του Πρωτάτου .
-Συγχώρα μας Παναγία μου ψιθύριζε ο Γιώργης όταν περνούσαν από μπροστά τους , μα πρέπει να βρούμε τον Γέροντα ! Πρέπει να τον ρωτήσω για τόσους αδελφούς μας, μα και για μένα τον ταλαίπωρο ! έλεγε και ασυναίσθητα έφερνε το χέρι του στο ύψος της καρδιάς , στην τσέπη του πουκαμίσου του , βλέποντας ολοένα αν το χαρτί το διπλωμένο ήταν εκεί ?Πάνω σε κείνο το χαρτί γραμμένες με λεπτομέρειες μια-μια ερωτήσεις και προβλήματα αναγκαιμένων αδελφών του . Μυστήρια άλυτα που σε λίγο αν έδινε ο Θεός , θα απαντούσε ο Καλόγερος με την ξεχωριστή Σοφία χαρισμένη απ τον Δωρεοδότη Δημιουργό των απάντων , χαρίζοντας λύτρωση και ανακούφιση σε ανθρώπους ταραγμένους από πάθη και κινδύνους. 
Η μορφή του άγνωστη ως τότε για τους δυο συνοδίτες.
Δεν υπήρχαν τότε τα σημερινά μέσα , μα η φήμη του Γέροντα από στόμα σε στόμα είχε προηγηθεί κατά πολύ και έτσι όσοι κατηφόριζαν προς τα μέρη του ακόμα κι αν δεν τον είχαν ματαδεί νιώθανε ότι τον γνώριζαν καλά. Έτσι και ο Γιώργης με τον Δημήτρη τον είχαν φτιαγμένο στην όψη . Αυστηρό , λιγομίλητο , επιβλητικό και αγέρωχο ?
Φτάσαν επιτέλους στο τέρμα του ταξιδιού τους ή καλύτερα στην αρχή του !
Κατά παράδοξο τρόπο δεν υπήρχαν άλλοι εκείνη την ώρα στα έδρανα του Πανεπιστημίου της Παναγούδας ?
-Μάλλον τρέξαμε και φτάσαμε πρώτοι ! είπε ο Δημήτρης βλέποντας άδεια την αυλή με τους κορμούς των δέντρων για καθίσματα ?Χτυπήσαν το κουδουνάκι και περίμεναν?Κοίταζαν αχόρταγα γύρω τους το φτωχικό κελί με την παλιά πόρτα και τον σκουριασμένο τσίγκο για χαγιάτι ..Σε λίγο άνοιξε και ξεπρόβαλλε η μορφή ενός ισχνού και μικρόσωμου Μοναχού ?
-Καλώς τα παληκάρια !
-Ευλογείτε !
-Ο Κύριος !
? Τον Γέροντα Παϊσιο ζητάμε Πάτερ! του είπαν με μια φωνή ?
-Του λόγου μου είμαι βρε λεβέντες ! Καθίστε να σας στείλω το κλειδί ! Τους είπε και από ένα συρματόσχοινο που ξεκινούσε εκεί δίπλα του τους έστειλε το κλειδί της εξώπορτας της αυλίτσας του . Έκπληξη τους κυρίευσε..Μα είναι δυνατόν να ναι αυτός ο Γέροντας ! Αλλιώς τον περίμεναν !Εκείνος τους μίλαγε απλά και μάλιστα άρχισε να χαμογελά και να αστειεύεται μαζί τους?
-Άντε βρε Αργειτάκο ! λέει στον Γιώργη ..Θα πεινάτε ε ; Καθίστε να σας κάνω το τραπέζι ?Μα τα δικά μου πορτοκάλια είναι πιο γλυκά από τα δικά σου !!
Δεν χρειάστηκαν άλλη απόδειξη στην δύσπιστο αρχικό ξάφνιασμά τους. Ο Γέροντας χωρίς να του έχουν πει σχεδόν κουβέντα μαρτύρησε απ την αρχή την θαυμαστή διόρασή του ?
Μόλις τα θαυμάσια ξεκινούσαν στης Παναγούδας τον τόπο τον παντευλόγητο !
Τους πήγε πρώτα να προσκυνήσουν στο μικρό Εκκλησάκι του Τιμίου Προδρόμου . Μακάρια φτώχεια και απλότητα . Πορφυρά χρώματα και ολοζώντανες εικόνες πάνω στο ξύλινο τέμπλο με την χαραγμένη ταπείνωση , χώριζαν το μικρό Ιερό από τον Ναΐσκο ? Τους έδωσε ευλογίες , από ένα μικρό σταμπωτό εικόνισμα της Παναγιάς της Ιεροσολυμίτισας στον καθένα . Τους φίλεψε έπειτα ψωμί και ντομάτες γλυκές από τις λιγοστές του ρίζες , που πάντα όμως έφταναν για να χορτάσουν τους εκζητούντες τον Κύριον . Βγήκαν έξω ?Ησυχία ανόθευτη με τους ήχους του Θεού μόνο να την αγιάζουν πιότερο . Ακόμα δεν είχε φανεί κανείς ! Μα ήταν δυνατόν ; Συνήθως όλα τα σκαμνιά της αυλής , οι μικροί κορμοί της δίψας για Θεό , ήταν γεμάτοι ?Πως έγινε σήμερα τούτο το ανήκουστο ; Ο Γιώργης συνεπαρμένος απ όλα τούτα τα πρωτόγνωρα ένιωθε να μην πατά στη γη ?
-Λοιπόν Αργειτάκο άκουσε να σου πω ?άρχισε να λέει ο Ασκητής :
- Πες στην Μ. ότι άδικα περιμένει τον Σ. να την πάρει .Αυτός παιδί μου δεν είναι για οικογένεια?Δεν έχει το μυαλό του για τέτοια πράγματα . Ο Ευλογημένος δεν πρόκειται να δει προκοπή ..Μακάρι να τον ελεήσει ο Κύριος ! Στην εξαδέλφη σου την Δ. πες της να κάνει υπομονή και όλα θα διορθωθούν . Θα κάνουμε προσευχή και όλα θα σιάξουν ?
Μίλαγε ο Γέροντας και ο Γιώργης συμφωνούσε κουνώντας το κεφάλι του συγκαταβατικά . Του είπε για όλους όσους ήταν γραμμένοι στο χαρτί του , το χαρτί το διπλωμένο στην πάνω τσέπη ?της καρδιάς ?Το έβγαλε έπειτα μαζί με ένα στυλό που είχε μαζί του και λέει στον Πάτερ Παϊσιο :
-Λοιπόν Γέροντα για να μην τα ξεχάσω όλα τούτα ?Να συνοψίσουμε ?Λοιπόν , η Μ. είπαμε άδικα τον περιμένει τον Σ ?.και άρχισε να σημειώνει ?Μα απότομα σήκωσε το κεφάλι και με έκπληκτα μάτια αποκρίθηκε του Γέροντα ?
-Μα πως ?αφού το χαρτί τώρα το έβγαλα ?αφού δεν ?Θεέ μου ! Μόλις μέσα στο γλυκό πνευματικό του μεθύσι , ο Γιώργης κατάφερε να προσγειωθεί στην αντίληψη των Θείων ακαταλήπτων ?Ο γέροντας σαν να τους γνώριζε όλους από καιρό , του είχε αναφέρει με κάθε λεπτομέρεια όλα αυτά που γύρευαν να μάθουν εκείνοι που είχε στην λίστα του , εκείνο το ιδιότυπο δίπτυχο υπέρ υγείας και Θείου Φωτισμού που είχε διπλώσει απ το σπίτι ? Έμεινε να κοιτάει τον Γέροντα με θαυμασμό και δέος ?
Ο Δημήτρης και εκείνος έμοιαζε αποσβολωμένος και ανήμπορος να αρθρώσει το παραμικρό ? ?Αχ βρε Αργειτάκο! συνέχισε ο Πατήρ Παϊσιος ?
-Δοξάζετε τον Θεό βρε ! Για όλα ! Δικά του όλα !
Κοίταξε τον Γιώργη στα μάτια και συνέχισε .
?Να πούμε και για τα δικά σου τώρα ?
- Ναι Γέροντα ?Ξέρετε έχουμε πρόβλημα με τη γυναίκα μου και δεν μπορούμε να κάνουμε παιδί ?καιρό τώρα ?
Ο Γέροντας χαμήλωσε το βλέμμα του και η φωνή του ακούστηκε και πάλι ?
-Μπορείς να αντέξεις παιδί μου όποιον Σταυρό ο Κύριός μας σου οικονομήσει ;
-Τι να σας πως Πάτερ ?Εγώ λέω συνέχεια : Ό, τι δώσει ο Κύριος , μα δεν ξέρω αν μπορώ να τον σηκώσω ?δεν ξέρω αν αντέξει η πίστη μου?
-Άκου λοιπόν παιδάκι μου ?Η γυναίκα σου στο Άργος είναι έγκυος ! ? Μα πως είναι δυνατόν Πάτερ μου ! είπε ο Γιώργης χαμογελώντας .
-Από εκεί έρχομαι λέτε να μην ξέρω ; Δεν υπάρχει περίπτωση το έχουμε ελέγξει !
-Αχ βρε Αργειτάκο άκου τι σου λέω ! Είναι έγκυος η Κυρά σου μα ?το παιδάκι που θα γεννηθεί θα ?θα γεννηθεί ανάπηρο !
Γι αυτό σε ρώτησα πριν αν μπορείς να αντέξεις τον Σταυρό !
Ο Γιώργης ένιωσε έναν κρύο ιδρώτα να κατεβαίνει από το πρόσωπο . Ξεροκατάπιε ?Τώρα που το καλοσκεφτόταν , αποκλείεται ο Γέροντας να έκανε λάθος σε αυτό που έλεγε . Όλα τούτα τα υπερκόσμια που μπροστά τους τόση ώρα ξετυλίγονταν , μαρτυρούσαν την θαυμαστή διόραση και τα χαρίσματά του τα υπερφυή?Δεν μπόρεσε να βγάλει λαλιά?
Συνέχισε ο Γέροντας Παίσιος να μιλά :
- Άκου Αργειτάκο αφού δεν είσαι σίγουρος αν θα αντέξεις θα σου προτείνω κάτι άλλο ! Βγάλε το κομποσκοίνι σου και πάμε μέσα στην Εκκλησία να κάνουμε Προσευχή στον Χριστό μας και Εκείνος θα φροντίσει για όλα ?Εσύ Δημήτρη περίμενέ μας εδώ και κέρασε αυτούς που θα ρθουν !
?Έλα να κάνουμε προσευχή Γεώργιε !

 

Μπήκαν ξανά μέσα και γονάτισαν μπροστά στην ωραία πύλη . Άρχισαν να τραβούν καθ υπόδειξη του Γέροντα κόμπους , επαναλαμβάνοντας την μονολόγιστη ευχή ?
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με ! Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με !
Συχνά πυκνά ο Γέροντας έπαυε για λίγο και σιωπηλά δεόταν ?Με το ένα του χέρι κρατούσε το χέρι του Γιώργη ?δυναμώνοντας έτσι τις σιωπηλές προσευχητικές τους καρδιές , σε μια ένωση που όμοια ο νέος δεν είχε αξιωθεί ποτέ του ξανά ?Κάτι ένιωθε σαν απερίγραπτη ζεστασιά να έχει τρυπώσει από τους πόρους του στα κατάβαθά του ?Έχασε την αίσθηση του χρόνου ?Δεν πέρασαν όμως παρά μόνο δεκαπέντε μόλις λεπτά της ώρας ?
-Σήκω Αργειτάκο ! Ευλογημένο το όνομα του Χριστού μας !
? Τι έγινε Γέροντα ;
-Θα οικονομήσει ο Κύριος και η γυναίκα σου θα αποβάλλει αμέσως το παιδί ?
Καινούρια έκπληξη , νέοι λογισμοί αμφιβολίας κυρίευσαν τον Γιώργη ?Είπε ένα :
-Να ναι ευλογημένο Γέροντα ?μα μετά που το ξανασκεφτόταν δεν το χε πει ποτέ του πιο μηχανικά και άψυχα . Στην αυλή πλέον υπήρχαν αρκετοί προσκυνητές . Καρτερούσαν με αγωνία τον Γέροντα . Ο Δημήτρης μαζί τους κρατώντας το κουτί από τα λουκούμια , μόλις είχε τελειώσει το κέρασμα .
?Άντε Αργειτάκο είπε ο Πάτερ Παίσιος στον Γιώργη .
-Όλα θα πάνε καλά ?Να χεις υπομονή και πίστη ! Και σε λίγα χρόνια που θα είμαι στην Σουρωτή ενταφιασμένος να έρθεις και να μου κάνεις ένα τρισάγιο !
-Με ποιόν Ιερέα να ρθω Γέροντα ;
-Είπα εγώ για Ιερέα ρε παιδάκι μου;
-A κατάλαβα θα έχει εκεί !
-Τίποτα δεν κατάλαβες ακόμα ! Μόνος σου θα είσαι ! Άντε στην ευχή της Παναγίας ! Καλή επιστροφή !
Πήραν να ανηφορίσουν προς τις Καρυές ?Στην διαδρομή ο Γιώργης εξιστόρησε όλα όσα έζησε ενωμένος προσευχητικά με τον Γέροντα ?Ο Δημήτρης θαύμαζε , μα όπως και ο φίλος του έδειχνε δύσπιστος με όλα τούτα ?Το προσκύνημά τους ήταν αναπάντεχα συνταρακτικό ..Αληθινή δοκιμασία του λογικού ?Ψηλάφηση της αγιότητας . Είχαν ακούσει πως κάποιοι Άγιοι δεν χρειάζονταν παρά ελάχιστο χρόνο ώστε να συνδεθούν με τον Ουρανό ?Είχαν αξιωθεί να συναντήσουν λοιπόν έναν τέτοιον Άγιο; Στην Ουρανούπολη ο Γιώργης πήρε τηλέφωνο στο σπίτι ..
-Έχω να σου πω κάτι πολύ ευχάριστο ! άκουσε την γυναίκα του να λέει ..Πιάσαν οι προσευχές μας ! Είμαι έγκυος ! Μα δεν σ ακούω ?Γιατί δεν λες τίποτα ; Δεν χαίρεσαι ; Αυτό δεν θέλαμε ;
- Άκουσέ με ?δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα ?ο Γέροντας μου είπε πως το παιδί θα γεννηθεί με πρόβλημα ?
Η γυναίκα με κλάματα άρχισε να φωνάζει ..
-Ποιός Γέροντας ; Και που ξέρει ; Μην πιστεύεις ό, τι σου λένε ?Αντί να χαρείς ?
-Καλά ησύχασε της είπε με ήρεμη φωνή ?Θα σε ξαναπάρω σε λίγες ώρες μόλις κάνει στάση το λεωφορείο ?.
Όλα πλέον είχαν πάρει μια απίστευτη τροπή ?
Το μόνο σίγουρο ήταν ότι πλέον είχε καταλάβει με τόσο αδιάψευστο τρόπο το πώς ο Θεός και μόνο Αυτός κουμαντάρει τις ζωές των ανθρώπων?-Γεννηθήτω το θέλημά Σου ! ..ψέλλισε μα δεν ήταν προσευχή αυτό ? Μάλλον διαπίστωση ήτανε ?
Όμως έμενε ακόμα κάτι από εκείνα που ο Γέροντας είπε για να συμπληρώσει το διπλωμένο χαρτί ?στο μέρος της καρδιάς του?
Λίγες ώρες μετά η γυναίκα του κλαίγοντας, του εξιστορούσε ότι μόλις είχε επιστρέψει από το Νοσοκομείο?
Είχε αποβάλλει το παιδί ?
Λίγα χρόνια μετά ο? Πατήρ Γεώργιος τα θυμόταν όλα τούτα μπροστά στο μνήμα του Γέροντα ?Φορώντας πετραχήλι , με θυμίαμα και δάκρυα ευωδιαστά έψελνε το τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής Μοναχού Παϊσίου και υπέρ του συγχωρηθήναι αυτού παν πλημμέλημα εκούσιον τε και ακούσιον?
Έστεκε μόνος του ?Όπως του το χε πει ο Άγιος του Θεού , εκείνο το Φθινοπωρινό μεσημέρι στην Παναγούδα ?
Το μόνο που δεν του είχε πει, ήταν πως θα περίμεναν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από τότε με την παπαδιά του, για να φέρουν στον κόσμο τα δυο Αγγελούδια τους ?
Ή μήπως είχε ξεχάσει τούτο το θαύμα να το σημειώσει , στο διπλωμένο χαρτί στο μέρος της Καρδιάς του ;


Νώντας Σκοπετέας
Αληθινή Ιστορία , έτσι όπως μας την εμπιστεύθηκε ο πεφιλημένος Ιερέας και Πνευματικός Πατήρ Γ.Σ.
και έτσι όπως διασκευάστηκε μερικώς για ευνόητους λόγους.
13-01-2015
Στην πανευφρόσυνο ημέρα της Αγιοκατατάξεως Παϊσίου Μοναχού Αγιορείτου .
Απόσπασμα από Ραδ.εκπομπή Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα Φως με τίτλο :
Έλα να κάνουμε προσευχή μέρος 2

 http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2015/01/1988.html

Το βλογημένο το μαντρί του Φώτη Κόντογλου

Το βλογημένο το μαντρί

 

Μικρή ταινία με αφήγηση του ομώνυνου, υπέροχου διηγήματος του Φώτη Κόντογλου

από ομάδα μαθητών του τμήματος Β1 του Γυμνασίου Φούστανης.

Χριστούγεννα 2015

Υλοποίηση - Επιμέλεια: Εργαστήριο Πληροφορικής Γυμνασίου Φούστανης

Λειτουργίες και φιλανθρωπίες υπέρ των κεκοιμημένων

Γι? α?τούς πού πέθαναν «?ν πίστει» καί περί τ?ς ψυχικ?ς ?φελείας πού προκύπτει ?πό τίς Λειτουργίες καί τίς φιλανθρωπίες πού γίνονται γι?αυτούς.

 

?γιος ?ωάννης ? Δαμασκηνός

...........

Β? ? διάβολος πού μισε? τά καλά καί θεοφιλ? πράγματα καί νοήματα, α?τός πού τοξεύεται μέ τήν ?γάπη τ?ν ?δελφ?ν καί κόβεται στά δύο μέ τήν πίστη καί νεκρώνεται μέ τήν ?λπίδα στόν Χριστό, ?βαλε ? παράνομος στό μυαλό μερικ?ν μία σκέψη ξένη καί ?κφυλη καί ?ντελ?ς ?ντίθετη μέ τίς ?ερές συνήθειες τ?ς ?κκλησίας, ?τι δηλαδή ?λα τά θεάρεστα ?ργα, μετά θάνατον, σέ τίποτε δέν ?φελο?ν α?τούς πού «?φυγαν» ?πό α?τή τήν ζωή. Γιατί λέει: «?κλεισε γι? α?τούς τά σπλάγχνα του ? Θεός» καί ?τι «θά ?πολαύσει καθένας ?ναλόγως μέ τά ?σα ?πραξε διά το? σώματος ε?τε καλά ε?τε κακά» καί ?τι «Στόν ?δη ποιός θά σέ ?ναγνωρίσει Θεό»; καί ?πί πλέον «Σύ θά ?ποδώσεις στόν καθένα κατά τά ?ργα του» καί ?τι τέλος «?τι ?σπειρε καθ? ?νας α?τό καί θά θερίσει».

H συναίσθηση τ?ς μηδαμινότητός μας ως στοιχείο πρόοδου στην πνευματική ζωή

? πρόοδος στήν πνευματική ζωή διακρίνεται μέ τήν ?λοένα καί περισσότερη συναίσθηση τ?ς μηδαμινότητός μας

 

    ?σίου Θεοφάνους το? ?γκλείστου

 

Προσέχετε τον εαυτό σας. Η πρόοδος στην πνευματική ζωή διακρίνεται με την ολοένα και περισσότερη συναίσθηση της μηδαμινότητός μας. Ενώ όσο αυξάνει η εκτίμησις του εαυτού μας σε κάτι, τόσο βαδίζουμε στην καταστροφή. Ο εχθρός θα το εκμεταλλευθή αυτό. Θα πλησιάση και θα επιχειρήση να πετάξη κανένα πετραδάκι στον δρόμο μας για να σκοντάψουμε. Μια ψυχή που δίνει στον εαυτό της αξία, μοιάζει με τον κόρακα του Αισώπου που ακούγοντας τις κολακείες της αλεπούς για την «ωραία» του φωνή, άνοιξε το στόμα και του έπεσε το τυρί?».

 

«Πόσο χρήσιμο θα ?ταν να βρισκόταν κάποιος να σας κατηγορή. Να χαίρεσθε , αν ποτέ συμβή αυτό. Είναι πολύ επικίνδυνο να σας επαινούν όλοι και κανείς να μην σας λέει την αλήθεια. Είναι νομίζετε δύσκολο να πλανηθή ή να σκοντάψη κανείς; Απέχετε πολύ από το να θεωρήτε τον εαυτό σας άγιο και άξιο να συμβουλεύη τους άλλους;».

«Στο Κίεβο ασκήτευε κάποτε κάποιος με πολλή νηστεία και μόνωση. Τον πολέμησε όμως ο εγωισμός και άλλα πάθη. Πήγε λοιπόν και εξωμολογήθηκε τους λογισμούς του στονμακαριστό στάρετς Παρθένιο. Εκείνος του έδωσε χρήματα και τον έστειλε στην αγορά λέγοντας: 

 

«Αγόρασε κρέας και φάγε το μπροστά στους άλλους». Ο ασκητής ακολούθησε την συμβουλή του στάρετς και όλοι οι πειρασμοί του φύγανε. Να πώς οι Πατέρες πολεμούσαν την υπερηφάνεια.

 

Συχνά να ελέγχετε και σεις τον εαυτό σας στο σημείο αυτό. Γιατί δεν είναι μικρή συμφορά? 

 

Λένε ότι η υπερηφάνεια είναι κλέφτης που βρίσκεται μέσα στο σπίτι. Έρχεται συχνά σε συνεννόηση με τους εξωτερικούς κλέφτες , τους ανοίγει πόρτες και παράθυρα, κι εκείνοι μπαίνουν και αρπάζουν κάθε θησαυρό».

 

«Αγωνισθήτε, ενώ συναναστρέφεσθε με άλλους και φροντίζετε για τις βιοτικές υποθέσεις, συγχρόνως να σκέπτεσθε τον Θεό και να έχετε την συναίσθησι ότι βρίσκεται κοντά σας και σας κατευθύνει σύμφωνα με το άγιό Του θέλημα. Έτσι δεν θα διασπάσθε στην εσωτερική σας εργασία. Η διάσπασις είναι η πρώτη επιτυχία του διαβόλου.

 

Η δεύτερη επιτυχία του είναι η προσκόλλησις της καρδιάς σε κάτι το γήινο και η αιχμαλωσία των αισθημάτων και των σκέψεων σ? αυτό. Αυτή είναι χειρότερη επιτυχία του εχθρού.

 

 

Προσπαθήστε ν? αποδεσμεύεσθε από κάθε αιχμαλωσία της καρδιάς και από κάθε διάσπασι της εσωτερικής σας εργασίας. Ο τρόπος είναι ένας: Να μην απομακρύνεται η προσοχή από τον Κύριο και την συναίσθησι της παρουσίας Του.

 

Οι υπερβολές δεν οδηγούν ποτέ σε καλό. 

 

Το πρώτο βήμα για την υπερηφάνεια είναι η κενοδοξία , η πεποίθησις δηλαδή ότι είμαι κάτι.

 

 Το δεύτερο είναι η οίησις, η συναίσθησις δηλαδή του ότι όχι απλώς είμαι κάτι, αλλά κάτι σπουδαίο ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Από την κενοδοξία και την οίησι γεννιέται πλήθος υπερήφανων λογισμών, βδελυκτών στον Θεό. Η αυτογνωσία και η βίωσι της μηδαμινότητός μας μπορεί εδώ να βοηθήση. Συχνά ας φέρνουμε στην μνήμη μας σφάλματα του παρελθόντος και ας κατακρίνουμε τον εαυτό μας γι΄ αυτά».

«Τιμιώτατε πρωτοπρεσβύτερε. Σας ευχαριστώ πολύ για την πολύτιμη διδασκαλία σας. Απλή και βαθειά, σύντομη και ολοκληρωμένη, μεστή και απέρριτη. Ας ευλογήση ο Κύριος τους ποιμαντικούς σας κόπους σ? όλο το πλάτος τους. Σας δόθηκε η χάρις όχι μόνο να διδάσκετε, αλλά και να πράττετε. Ας σας ενισχύη ο Κύριος να υπηρετήτε καρποφόρα τους αδελφούς χριστιανούς.

Εσείς βρίσκεσθε δε δράση. Για μένα ήλθε ο καιρός να παραδώσω τα όπλα. Εσείς είσθε ο ποιμένας ο καλός, εγώ ο αρχιποιμένας ο άχρηστος. Για τις αμαρτίες μου αδυνάτισα σωματικά και ακόμη περισσότερο πνευματικά. Πίσω μου τίποτε καλό δεν φαίνεται, μπροστά μου τίποτε αξιόλογο δεν ελπίζεται. Μένει μόνο: «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Είθε να ευδοκήση ο Κύριος, έστω κι αυτή η κραυγή να βγαίνη μέσ? απ? την καρδιά».

 

 

 

«Να καλλιεργήτε μέσα σας τον φόβο του Θεού και την ευλάβεια ενώπιον του απερίγραπτου μεγαλείου Του. Να έχετε καρδιά συντετριμμένη και τεταπεινωμένη . Να θεωρήτε όλους ανώτερούς σας. Ν? αγαπάτε την σιωπή, την μόνωσι, την συνομιλία με τον Κύριο, που θα γίνη χειραγωγός και διδάσκαλός σας.

 

Τα άγια δάκρυα αποτελούν εκδήλωση θείου ελέους και ασφάλεια στην πνευματική ξηρασία και στην σκλήρυνσι των αισθημάτων. Μην τα περιφρονήτε και μην τα διώχνετε.

 

Τα αμαρτωλά δάκρυα προκαλούν οίησι, αγαπούν την επίδειξι και παρέρχονται σύντομα.

 

Όταν σας πλησιάζη η υπερηφάνεια διώξτε την και τοποθετήστε στην θέσι της το ταπεινό φρόνημα και την συντριβή».

 

«Δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνω ότι το απόρθητο φρούριό μας είναι ηταπείνωσις. Δύσκολα την αποκτά κανείς. Μπορεί να θεωρή ταπεινό τον εαυτό του και να μην έχη ίχνος απ? αυτή. Ο σωστότερος ή ο μοναδικός δρόμος για την ταπείνωσι είναι η υπακοή και η απάρνησις του ιδίου θελήματος. Χωρίς αυτά είναι δυνατόν ν? αναπτύξη κανείς εσωτερικά εωσφορικό εγωισμό, παρά την εξωτερική ταπεινή συμπεριφορά και τις ταπεινολογίες.

 

Σταθήτε λοιπόν και αναρωτηθήτε, αν έχετε υποκοή και απάρνησι του ιδίου θελήματος».

 

«Αγωνισθήτε ν? αποκτήσετε ταπείνωση. Η ταπείνωση είναι ευωδία Χριστού και ένδυμα Χριστού. Για χάρι της όλα θα τα συγχωρήση ο Θεός. Δεν θα εξετάση τις ελλείψεις που είχε ο αγώνας μας. Ενώ χωρίς ταπείνωσι καμιά άσκησι δεν μπορεί να μας βοηθήση.

 

 

Με το ταπεινό φρόνημα μπορεί ο άνθρωπος να σωθή. Χωρίς όμως αυτό το εισητήριο δεν θα του επιτρέψουν να μπη στον παράδεισο που είναι γεμάτος από ταπεινούς».

 

 

«Η ταπείνωσις πρέπει ν? αποτελή το φόντο της ζωής σας, όπως και του καθενός που ζη ειλικρινά την εν Χριστώ ζωή».

 

«Αγωνισθήτε στον εαυτό σας με όλες σας τις δυνάμεις και ο Θεός θα σας βοηθήση. Έχετε σαν σκοπό ν? αποκτήσετε «πνεύμα συντετριμμένον», «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην» ( Ψαλμ. 50, 19 ) . Όταν υπάρχουν αυτά, σημαίνει ότι βρίσκεσθε σε καλή κατάστασι. Τότε έχετε την σκέπη και την βοήθεια του Θεού. Τότε η προσήλωσις στον Θεό είναι σταθερή και η ενθύμησίς Του αδιάλειπτη».

 

«Προσπαθήστε να παλέψετε με το ευέξαπτο του χαρακτήρος σας. Το πάθος αυτό εκδηλώνεται όταν κάποιος ενεργήση αντίθετα με την δική σας θέλησι, επιθυμία ή εντολή. Όσο όμως ζη μέσα σας η υπερηφάνεια τίποτε δεν θα κατορθώσετε. Αυτή όλα τα κυβερνά. Αν μπορήτε πετάξτε την πέρα από την εξώπορτα του σπιτιού σας και απαγορέψτε της να ξαναπαρουσιασθή.

Να σκέπτεσθε την πανταχού παρουσία του Θεού , καθώς και την ώρα του θανάτου. Η μνήμη του Θεού και του θανάτου είναι οι καλύτεροι διδάσκαλοι για την θεραπεία των παθών».

«Είθε να σας διατηρήση ο Κύριος το χάρισμα των δακρύων για πάντα. Αυτά μαλακώνουν την καρδιά και χαρίζουν την κατάνυξι . Πρέπει όμως να τα κρύβετε. Διότι η υπερηφάνεια ολόγυρά τους περιφέρεται , όπως ο σκύλος γύρω από την τροφή».

 

Από το βιβλίο : « Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ»

 

Μετάφρασις από τα ρωσικά

 

Ιερά Μονή Παρακλήτου

 

από τον δικτυακό τόπο http://www.hristospanagia.gr/

 

αναζήτηση - ανάρτηση: Εργαστήριο Πληροφορικής Γυμνασίου Φούστανης

? μεγαλύτερη ?ρετή

? μεγαλύτερη ?ρετή

 

   Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ

(?γίου Συμεών το? Νέου Θεολόγου)

?δελφοί μου, θέλω νά  σ?ς μιλήσω γιά κε?να τά πράγματα πού συμβάλλουν στήν ?φέλεια τ?ς ψυχ?ς, καί ντρέπομαι τήν ?γάπη σας, γνωρίζοντας τήν ?ναξιότητά μου. Θά προτιμο?σα νά  σιωπήσω, γιατί δέν τολμ? νά σηκώσω τά μάτια μου καί  ν? ?ντικρύσω πρόσωπο ?νθρώπου.

 ? συνείδησή μου μέ κατακρίνει, καί μέ πληροφορε? πώς ε?μαι ?νάξιος νά γίνω ?δηγός σας. Λυπ?μαι πού προκρίθηκα νά ?δηγ? ?σ?ς ?γώ ? ταπεινός, ?γώ πού ε?μαι κατώτερος ?π? ?λους σας καί δέν ?χω λόγο «μεμαρτυρημένο» ?πό τίς πράξεις μου καί τήν πολιτεία  μου.

Γνωρίζω καλά πώς ? Κύριος δέν μακαρίζει ?ποιον διδάσκει μόνο, μά ?ποιον  ?φαρμόζει πρ?τα τίς ?ντολές Του καί ?στερα διδάσκει. «? ποιήσας καί διδάξας» λέγει, «μέγας κληθήσεται ?ν τ? βασιλεί? τ?ν ο?ραν?ν».  Γιατί μόνον ?σοι ?κο?νε ?να τέτοιο δάσκαλο, προθυμοποιο?νται νά τόν μιμηθο?ν. Καί δέν ?φελο?νται ?πό τά λόγια του τόσο, ?σο παρακινο?νται ?πό τά καλά του ?ργα. Σ?ς παρακαλ? ?μως, νά  μή βλέπετε τή δική μου ραθυμία, ?λλά ν? ?κο?τε τά προστάγματα το? Θεο? καί τίς ?ποθ?κες τ?ν ?γίων Πατέρων. Γιατί ? θεοφώτιστοι Πατέρες μας δέν ?γραφαν καμιά ?ντολή, ?ν πρ?τα δέν τήν ?φάρμοζαν. Ο? ?ντολές λοιπόν το? Κυρίου ε?ναι ?νας δρόμος, πού μ?ς ?νεβάζει ?λους στόν ο?ρανό, μ?ς ?δηγε? στόν Θεό.

Πολλοί ε?ναι ο? δρόμοι καί ο? τρόποι, πού φέρνουν τόν ?νθρωπο στή βασιλεία τ?ν ο?ραν?ν. ? μ?λλον ο? δρόμοι α?τοί φαίνονται πολλοί ?λλά στήν πραγματικότητα ε?ναι ?νας, πού χωρίζεται σέ πολλούς, ?νάλογα μέ τή δύναμη καί τήν προαίρεση το? καθενός.

Λέγοντας δρόμους, ?ννοο?με τίς πνευματικές ?ρετές. Προπαντός τίς τρε?ς  μεγάλες ?ρετές, τήν πίστη, τήν ?λπίδα καί τήν ?γάπη, καί ?διαίτερα τήν μεγαλύτερη ?πό ?λες, τήν ?γάπη, πού πάνω της θεμελιώθηκαν ? πίστη καί ? ?λπίδα.

Τά ?νόματα τ?ς ?γάπης ε?ναι πολλά, τά ?ργα της ?πίσης πολλά, τά γνωρίσματά της περισσότερα καί τά ?διώματά της πάμπολλα. Δέν μπορε? κανείς νά  τήν περιγράψει μέ λόγια. ?ταν θυμ?μαι τό κάλλος της, ε?φραίνεται ? καρδιά μου, γεμίζω μέ γλυκύτητα καί περιέρχομαι σέ ?κσταση. ?ταν τή συλλογίζομαι, χάνω τίς σωματικές μου α?σθήσεις, βγαίνω τελείως ?πό τήν παρούσα ζωή καί λησμον? τά πράγματα το? κόσμου.

*   Καλότυχος ε?ν? ?κε?νος, πού ?γκάλιασε τήν ?γάπη τή θεϊκή. Α?τός δέν θά ?πιθυμήσει μέ ?μπάθεια κανένα κάλλος ?νθρώπινο.

*   Ε?τυχισμένος ε?ν? ?κε?νος, πού ?ρωτεύθηκε τήν ?γάπη το? Χριστο?, σαγηνεύθηκε ?πό τήν ?μορφιά της καί τήν ?πόλαυσε μέ πολύ πόθο. Α?τός θ? ?γιασθε? στήν ψυχή.

*   Καλότυχος καί τρισευτυχισμένος ε?ν? ?κε?νος, πού πόθησε μ? ?λη του τήν καρδιά τήν ?γάπη καί ?λλοιώθηκε ?π? α?τήν πνευματικά. Α?τός θά γεμίσει τήν ψυχή του μ? ε?φροσύνη καί τήν καρδιά του μέ χαρά ?νέκφραστη.

*   Α?τός πού ?πέκτησε τήν?γάπη, ?διαφορε? τελείως γιά τούς θησαυρούς το? κόσμου. Α?τός γεμίζει μέ τόν πλο?το τ?ς ?γάπης, πού ε?ναι ?νεξάντλητος.

*   Μακάριος καί τρισμακάριος α?τός πού ?νστερνίσθηκε τήν ?γάπη. Μολονότι ?ξωτερικά φαίνεται ?δοξος, στήν πραγματικότητα ε?ναι ?νδοξότερος ?π? ?λους τούς ?νδόξους.

*   ?παινετός ε?ν? ?κε?νος πού ζήτησε τήν ?γάπη, ?παινετότερος ?κε?νος πού τή βρ?κε κάι μακαριότερος ?κε?νος πού τήν ?γάπησε.

? ?γάπη θεία, πού μέσα σου  βρίσκεται ? Χριστός!

*   ?νοιξε καί σέ μ?ς τήν πόρτα σου, γιά νά δο?με τόν Χριστό, πού ?παθε γιά μ?ς, καί νά ?λπίσουμε στό ?λεός Του. Νά Τόν δο?με, γιά νά μήν πεθάνουμε πιά.

*   Γέμισε τήν ?παρξή μας, γιά νά νοιώσουμε τό μυστήριο τ?ς ?νσαρκης ο?κονομίας το? Χριστο?. ?σύ πού βίασες τ? ?βίαστα καί πλουσιόδωρα σπλάχνα το? Κυρίου μας, γιά νά σηκώσει τίς ?μαρτίες ?λων τ?ν ?νθρώπων, ?λα καί στη δική μας ταλαίπωρη ψυχή.

? θεία ?γάπη, θέλουμε νά σέ γνωρίσουμε καί νά μ?ς γνωρίσεις, γιατί σο? ε?μαστε ?γνωστοι.

*   Κατοίκησε μέσα μας, γιά νά ?ρθει ? Δεσπότης Χριστός νά μ?ς ?πισκεφθε?.

*   Μολονότι ε?μαστε ?νάξιοι, ?λα νά μ?ς ?γιάσεις.

?λλά γιά νά σέ νοιώσουμε, πρέπει νά  γνωρίσουμε πρ?τα τόν Χριστό.

*   Μόνον σάν προσπέσουμε στ? ?χραντα πόδια Του, θά βιώσουμεστή ζωή μας τήν ?γάπη.

*   Μόνον σάν λυτρωθο?με ?πό τό χρέος τ?ν ?μαρτι?ν μας, θ??ρχίσει νά ζε? μέσα μας ? ?γάπη.

?ς βάλουμε λοιπόν μέσα στήν καρδιά μας τήν ?γάπη, πού ε?ναι «? διδάσκαλος τ?ν Προφητ?ν, ? σύνδρομος τ?ν ?ποστόλων, ? δύναμις τ?ν Μαρτύρων, ? ?μπνευσεις τ?ν Πατέρων καί ? τελείωσις ?λων τ?ν ?γίων».

?ς μάθουμε νά δουλεύουμε καί νά ?ποτασσόμαστε στόν Χριστό, γιά ν? ?ρχίσει ν? ?νθίζει μέσα στήν ψυχή μας τό λουλούδι τ?ς ?γάπης. ? Χριστός μ?ς ?νοιξε τό δρόμο, πού πρέπει ν? ?κολουθήσουμε γιά νά φτάσουμε στήν ?γάπη.

?γινε φτωχός, γιά νά γίνουμε ?με?ς πλούσιοι σέ ψυχικά χαρίσματα.

?ς συγχωρέσουμε ? ?νας τόν ?λλον, γιά νά ?πολαύσουμε τ? ?γαθά το? Θεο? καί νά δοκιμάσουμε τή γλυκύτητα πού δοκιμάζει ?ποιος ?κολουθε? τόν Θεό τ?ς ?γάπης.

?κε?νος πού δέν ?γάπησε τόν Χριστό, τρέχει μάταια καί ποτέ δέν πρόκειται νά Τόν φτάσει, ?ν δέν ?γαπήσει πρ?τα τόν ?δελφό του.

?κε?νος πού ?φτασε τήν ?γάπη, πλησίασε τόν ?διο  τόν Χριστό, γιατί ? ?γάπη ε?ναι τό πλήρωμα το? νόμου Του. Χωρίς ?γάπη ? καρδιά μας ε?ναι στείρα καί δέν ε?φραίνεται μέ τά θαυμάσια το? Θεο?.

Σ?ς παρακαλ?, λοιπόν νά βιώσετε τήν ?γάπη καί νά μήν ?ποκάμετε καί σταματήσετε πρίν τή φτάσετε.

Γιατί κάθε ?σκηση καί κάθε πνευματικός ?γώνας, πού δέν ?χει στόχο τήν ?γάπη, ε?ναι μάταιος. Δέν ε?ναι δυνατόν νά ?ναγνωρισθε? κανείς σάν μαθητής του Χριστο? μέ ?λλη ?ρετή ? ?ντολή, παρά μόνον μέ τήν ?γάπη. Τό λέει ? ?διος ? Κύριος: «?ν τούτ? γνώσονται πάντες ?τι ?μοί μαθηταί ?στε, ?άν ?γάπην ?χητε ?ν ?λλήλοις».

*   Γιά τήν ?γάπη ? Θεός ?γινε ?νθρωπος κι? ?ζησε ?νάμεσά μας καί ?πέμεινε θεληματικά καί φρικτά πάθη, γιά νά ?λευθερώσει τόν ?νθρωπο ?πό τά δεσμά τ?ς ?μαρτίας καί νά τόν ?νεβάσει στούς ο?ρανούς.

*   Γιά τήν ?γάπη ?τρεξαν ο? ?γιοι ?πόστολοι ?κε?νον τόν ?τέλειωτο δρόμο, γιά νά βγάλουν ?πό τό βυθό τ?ς ε?δωλολατρείας καί νά φέρουν στό λιμάνι τ?ς ο?ράνιας βασιλείας ?λόκληρη τήν ο?κουμένη, τραβώντας την μέ τ? ?γκίστρια καί τά δίχτυα το? Θείου Λόγου.

*   Γιά τήν ?γάπη θυσίασαν μέ προθυμία τή ζωή τους ο? θεοφόροι διδάσκαλοι τ?ς ο?κουμένης, γιά νά δοξασθε? ? ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

?ς ?γωνιστο?με, λοιπόν, νά ε?αρεστήσουμε τόν Χριστό μέ τήν ?γάπη.

?ταν ?γαπ?με τούς ?νθρώπους καί τόν Θεό, τότε Α?τός μ?ς προσφέρει τ? ?νεκτίμητα δ?ρα Του: τήν ΠΙΣΤΗ, τήν ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ καί τήν ΕΥΛΑΒΕΙΑ.

Μ?ς χαρίζει ?κόμα τήν ΚΑΤΑΝΥΞΗ καί τά ΔΑΚΡΥΑ, πού καθαγιάζουν τήν ψυχή, καί  μ?ς γεμίζει μέ ΘΕΙΟ ΦΩΣ καί ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟ.

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

?σίου Συμεών το? Νέου Θεολόγου

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Θέλουμε θερμά νά ε?χαριστήσουμε τόν σεβαστο Γέροντα τ?ς ?. Μ. Παρακλήτου γιά τήν δοθε?σα ε?λογία νά δημοσιεύουμε στό διαδίκτυο ?ποσπάσματα ?πό τά βιβλία τ?ν ?κδόσεων τ?ς ?ερ?ς Μον?ς.

?ερομόναχος Σάββας ?γιορείτης

http://HristosPanagia3.blogspot.com

αναζήτηση - ανάρτηση: Εργαστήριο Πληροφορικής Γυμνασίου Φούστανης

Η Δύναμη και η Ενέργεια της Ευχής

 

?νθρωποι πού ζο?ν ?νάμεσά μας? μέ τή δύναμη καί τήν ?νέργεια τ?ς «Ε?χ?ς» (?ληθινή ?στορία)

prayer_b2

του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Κ. Αναγνωστόπουλου

~ Σε κάποια πόλη της Πελοποννήσου, συναντήθηκα κάποτε με έναν χριστιανό, περίπου 32 ετών, που μοσχομύριζε κάτι σαν δενδρολίβανο.

Και η έκπληξη μου μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, όταν άρχισε να μου μιλάει για την Ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», διαπιστώνοντας ότι από το στόμα του εξήρχετο η άρρητος ευωδία του Παναγίου Πνεύματος.

Για το κομποσχοίνι και την Ευχή είχε μάθει πριν από χρόνια στο Άγιον Όρος και από τότε την έλεγε ασταμάτητα, μέρα-νύχτα, και πολλές φορές χωρίς διακοπή ακόμα και τις νύχτες. Η Ευχή αναπλήρωνε και τις φυσικές ανάγκες του ύπνου του.

Έτσι, σιγά-σιγά η προσευχή του Ιησού έγινε πνευματική και νοερά μέσα στην καρδιά του και απολάμβανε το μεγαλείο της, χωρίς να μπορεί να ερμηνεύσει το πως λέγεται μέσα του η Ευχή και μάλιστα από το μέρος της καρδιάς του, με πολλή γλυκύτητα και χωρίς αυτός να την λέγει συνειδητά, είτε προφορικά είτε με τον ενδιάθετο λόγο. (Αυτό είναι το μεγαλείο της πνευματικής προσευχής και ειδικότερα της Νοεράς λεγόμενης προσευχής).

Κάποτε, σε μια τέτοια κατάσταση, αλλοιώθηκε τόσο πολύ από την Χάρη του Θεού, ώστε? (όπως χαρακτηριστικά μου είπε):«Ξέχασα τον εαυτό μου, ήτο σαν να χάθηκα και απροσδόκητα αισθάνθηκα πως η ψύχη μου ήτο μέσα στα ανοιχτά χέρια του Πνευματικού μου, του πατρός Γ.Κ., ο οποίος προσευχόταν μπροστά σ? έναν ουράνιο ολόλαμπρο θρόνο, που είχε πολύ Φως και Δόξα Θεού. Σε λίγο -δεν ξέρω πότε- αυτό το ουράνιο Φως έλουσε και τον Πνευματικό μου και τον λάμπρυνε τόσο πολύ, που είχα την αίσθηση ότι έκλεισα τα μάτια της ψυχής μου. Πως έβλεπα και πως τα έκλεισα δεν ξέρω.

Σφιχταγκαλιασμένη καθώς ήτο η ψυχή μου με τον Πνευματικό μου, τον άκουσα να προσεύχεται στον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν για μένα. Δεν τολμούσα να σηκώσω τα μάτια της ψυχής μου, εν τούτοις, ένοιωθα αυτήν την υπέρλαμπρη φωτοχυσία να με πλημμυρίζει, να με λούζει κυριολεκτικά, να με γεμίζει από χαρά, ευτυχία, ειρήνη, θαυμασμό, αγαλλίαση?

Κάποτε συνήλθα. Ένοιωθα να μην πατώ στη γη και η προσευχή του Ονόματος του Ιησού Χριστού να λέγεται από μέσα μου άπειρες φορές: «Ιησού μου? Ιησού μου? Ιησού μου? Ιησού μου?».

Τρεις-τέσσερις μέρες ούτε έφαγα ούτε ήπια σταγόνα νερό ούτε κοιμήθηκα, μόνο απελάμβανα αδιάλειπτα μια ουράνια ευτυχία, που δεν περιγράφεται. Τα δε δάκρυα μου έτρεχαν σαν ποτάμι συνεχώς και ήταν γλυκύτατα».

Εδώ τελείωσε η θεωρία αυτού του χριστιανού, που ζει ανάμεσά μας και αποτελεί εξαίρεση σ? αυτήν την τρελή εποχή που ζούμε!

 από το βιβλίο: «Η Ευχή μέσα στον κόσμο» του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Κ. Αναγνωστόπουλου (Πειραιάς 2007).

Αναζήτηση-Επεξεργασία-Ανάρτηση: Εργαστήριο Πληροφορικής Γυμνασίου Φούστανης

Ταινία μικρού μήκους "Ο Λαμπριάτικος Ψάλτης"

Από την σχολική γιορτή για την Ανάσταση του Κυρίου που έγινε στο σχολείο μας την Παρασκευή 3-4-2015 με την ευκαιρία των εορτών του Πάσχα

Η Ανάσταση του Χριστού είναι το μεγαλύτερο γεγονός μέσα στην Ιστορία. Είναι αυτό που διαφοροποιεί τον Χριστιανισμό από οποιαδήποτε άλλη Θρησκεία.

Η «Ανάσταση του Χριστού» συμβολίζει την Θέωση, τη Διάβαση (Πάσχα σημαίνει Πέρασμα) από τον Θάνατο στη ζωή, συμβολίζει την ανάσταση της δικής μας ταπεινής υπόστασης, την ελπίδα για την δική μας Θέωση.

Μέσω της Ανάστασης αποκτά άλλο νόημα η Ζωή και ο Θάνατος. Δεν είναι πλέον ο Θάνατος το τέλος της παρούσας ζωής, αλλά ο προσωρινός αποχωρισμός της ψυχής από το σώμα, σαν ένας προσωρινός ύπνος. Ο Χριστός άνοιξε τις πύλες του Άδη αναστήθηκε και μαζί του ανάστησε όλο τον Κόσμο.

Στην συνέχεια της μικρής μας Γιορτής επιλέξαμε να προβάλλουμε μια μικρή ταινία με τίτλο

«Ο Λαμπριάτικος Ψάλτης».

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Είναι ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη που περιγράφει πώς γιόρταζαν τις Άγιες μέρες στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Σκιάθο.

Ο Παπαδιαμάντης είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες λογοτέχνες που αγάπησε βαθιά και πρόβαλε μέσα από τα έργα του την Ελληνική Ορθόδοξη Παράδοση. Τα παρακάτω Λόγια του περιγράφουν γλαφυρά την διάθεση που είχε ως λογοτέχνης:

«Το επ? Εμοί εν όσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ δεν θα παύσω πάντοτε ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω αμετεώρητος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια Ελληνικά Έθη»

 

 

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ σε όλους μας. 

Η Γιόγκα ΔΕΝ είναι γυμναστική, ΕΙΝΑΙ ινδουισμός

Ιερά Σύνοδος: Η γιόγκα δεν έχει θέση στη ζωή των χριστιανών
Ιερά Σύνοδος: Η γιόγκα δεν έχει θέση στη ζωή των χριστιανών
Ομαδική πρόβα στην Ινδία για την Παγκόσμια Ημέρα Γιόγκα. Οι χριστιανοί καλούνται να απέχουν   (Φωτογραφία:  Reuters )
   
Αθήνα

Αντιδρώντας στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Γιόγκα που έχει καθιερώσει ο ΟΗΕ, η Ιερά Σύνοδος προειδοποιεί το χριστεπώνυμο πλήρωμα ότι η γιόγκα «δεν είναι γυμναστική» αλλά θεμελιώδες κεφάλαιο του ινδουισμού, και επομένως «δεν έχει καμία θέση στη ζωή των χριστιανών».

Προσοχή!!!Κινέζικα παπούτσια φτιάχνονται μέ σταυρό στίς σόλες

Προσοχή!!!Κινέζικα παπούτσια φτιάχνονται μέ σταυρό στίς σόλες

? νέα τάξη πραγμάτων προσπαθε? μ? κάθε μέσο ν? «χτυπήσει» τ?ν Τίμιο Σταυρό. Ε?χαμε παρατηρήσει τ? φαινόμενο ?δ? κα? χρόνια, ?ρισμένες ?ταιρε?ες ν? τοποθετο?ν μικρο?ς σταυρο?ς κάτω ?π? τ?ς σόλες τ?ν παπουτσι?ν ?στε ο? πιστο? πο? θ? τ? φορ?νε ν? πατ?νε τόν Τίμιο Σταυρό. ?λως τυχαίως, ο? συγκεκριμένες ?ταιρε?ες ?ταν ?βραϊκ?ς καταγωγ?ς?